Wandelpaden (en waarom iedereen een berenbel heeft)

Tijdens onze reis vonden we het af en toe ook wel nodig om alle Kewpie-mayonaise een beetje te compenseren met een stevige wandeling. Gelukkig is Japan een waar wandelparadijs en zijn er eindeloos veel mooie hikes te vinden.

Japanners hebben bovendien een echte wandelcultuur. Wat ons opviel, is dat veel mensen zich ontzettend goed voorbereiden. En geloof me: "goed voorbereid" betekent in Japan iets heel anders dan in Nederland.

In ons vlakke kikkerlandje trekken we een paar comfortabele sneakers aan, checken we even de weersverwachting, gooien we een flesje water en een appel in onze tas en zijn we klaar om te gaan. In Japan werkt dat nét even anders. Dat hebben wij op de harde manier geleerd.

Waar wij een appeltje in onze rugzak stoppen, stoppen veel Japanners eerst berenspray in hun tas. Ook zie je vaak wandelaars rondlopen met een belletje aan hun rugzak. Dat zorgt overigens voor een heerlijk Zwitsers-Alpengevoel, maar heeft een heel praktische reden: het geluid helpt om beren op afstand te houden.

Want wat we wel wisten, maar misschien niet helemaal hadden beseft, is dat er in delen van Japan behoorlijk wat zwarte beren rondlopen. Met een goede voorbereiding hoeft dat geen probleem te zijn. Er zijn zelfs apps waarop je kunt zien waar en wanneer er voor het laatst een beer is gespot, en bij veel wandelroutes hangen informatieborden met recente waarnemingen.

Daarbij is het handig om op één detail te letten: de datum. Lijkt logisch, toch? Maar waar wij eerst de dag en dan de maand noteren, wordt dat in Japan vaak anders aangegeven. Dat kleine detail hadden wij niet helemaal scherp.

Met onze beperkte kennis begonnen we dus vol enthousiasme aan een wandeling. Ik liep voorop en genoot van het uitzicht toen ik ineens een vreemd zoemend geluid hoorde. Een beetje alsof er ergens een enorme bijenkorf in de buurt hing. En nee, niet het soort Bijenkorf waar mensen massaal op een Louis Vuitton-uitverkoop afstormen, maar een echte.

Nieuwsgierig liep ik een stukje verder en toen zag ik iets wat mijn hartslag direct een paar tandjes omhoog bracht: een dood hert langs het pad. Toen ik beter keek, zag ik daarnaast grote ronde pootafdrukken in de modder. Of het daadwerkelijk berensporen waren, weet ik nog steeds niet honderd procent zeker, maar op dat moment was ik daar absoluut van overtuigd.

Ineens herinnerde ik me alles wat ik ooit over beren had gehoord: niet rennen, rustig blijven en vooral veel geluid maken.

Dus bracht ik Julia luidkeels op de hoogte van onze mogelijke ontdekking. Vervolgens besloten we heel verantwoord en absoluut niet paniekerig de berg af te lopen. Snelwandelend, welteverstaan. Terwijl we onderweg allerlei liedjes zongen om maar genoeg geluid te maken.

Toen we uiteindelijk weer veilig in de camper zaten, waren we vooral blij dat we dit verhaal nog konden navertellen. Daarnaast hadden we meteen een belangrijke les geleerd: als er overal bordjes, appjes, belletjes en berensprays zijn, is het misschien verstandig om die eerst even serieus te nemen voordat je aan een hike begint.

Klaar om zelf op avontuur te gaan in de Japanse bergen? Hopelijk spot je net zulke mooie uitzichten als wij, en nét iets minder beren. 😉🐻

Schrijf je nu in!